Kæru vinir.
Fyrir æfingu í kvöld tilkynnti ég ákvörðun mína um að hætta
þjálfun meistaraflokks karla hjá ÍR.
Þessi ákvörðun er sú næsterfiðasta sem að ég hef tekið á ævinni,
á eftir því að standa í skilnaði fyrir nokkrum árum. Þessi
ákvörðun er tekin af vandlega hugsuðu máli, í samráði við
meistaraflokksráð félagsins.
Alveg er ljóst að eftir fína byrjun á keppnistímabilinu í vor
hefur skipið rekið af leið. Klárt mál er að skipstjórinn ber
heilmikla ábyrgð og það er við henni sem ég er að bregðast.
Sú ákvörðun er tekin með hagsmuni félagsins að leiðarljósi, en þó
fyrst og fremst leikmanna.
Það er mín von að menn kíki í sinn spegil, hver og einn, hætti
nú öllu voli og væli og leggi hug sinn og hjarta í það að vinna
alla leiki. Skiptir engu hvar þú ert í lífinu, ef þú ert að
vinna er gaman, ef þú ert að tapa er leiðinlegt. "No time for
losers, 'cause we are the champions". Texti sem hollt er að
hafa hlustað á af innlifun einhvern tíma á ævinni. Engu máli
skiptir fyrri árangur, eða síðasti leikur. Sá næsti skiptir
öllu. Í ykkar tilviki Njarðvík á mánudaginn.
Það eru 4 ár síðan ég kom aftur til ÍR. Frá þeim tíma hef
ég sett allan minn hug og mína sál í það að byggja liðið og félagið
upp til að ná fyrri hæðum.
Nú tók ég þá ákvörðun að stíga frá beinni þátttöku í þeim
draumi. Ég vona innilega að ÍR-ingar nái án mín að láta þann
draum minn rætast. Til þess þarf menn sem eru tilbúnir að
leggja allt á sig til að sigra.
Á æfingu áðan var erfitt. Mjög erfitt. Ég sagði þar
að ég hygðist stíga frá af fullum krafti. Ég ætla að gefa
nýjum manni vinnufrið, fylgjast með á textavarpinu, en ekki
vellinum. Ef nýr maður nær að negla liðinu af stað og vinna
leiki verður enginn glaðari en ég, þá skála ég fyrir ykkur á
sólpallinum sem verið er að byggja fyrir mig á Hellissandi!
Við aðra en leikmenn segi ég, standið nú vel við bakið á
strákunum, ef þið viljið finna sökudólg hendið því á mitt breiða
bak en styðjið við þá.
Takk fyrir mig og gangi ykkur vel.